Voor Dave Matthews en zijn band was de lockdown een periode van creativiteit. Halverwege het optreden legt de frontman van deze hechte band uit hoe hij geïnspireerd werd om “Singing from the Windows” te schrijven door de acties van huisgebonden Italianen.

De melodie zelf – delicate gitaar vermengd met Matthews’ kenmerkende stem – vormt een zeldzaam rustig moment in een indrukwekkende set van bijna drie uur. Terug in Berlijn voor het eerst sinds 2019, neemt het vanavond publiek verschillende paden, van rock tot jazz, gospel en funk. Er is altijd nog veel meer om te ontdekken bij DMB-optredens.

Nieuwe nummers vullen de show aan, van “Monsters” tot “The Ocean and the Butterfly”, en de mystieke klanken uit het Midden-Oosten van “Madman’s Eyes”, waarop Matthews’ zang dicht bij die van Robert Plant komt. Het voelt niet ver verwijderd van het gevoel van “The Last Stop” van het album uit 1998, “Before These Crowded Streets”.

Met witte handschoenen aan, martelt drummer en medeoprichter Carter Beauford zijn drums vanaf zijn verhoging, terwijl de vijfsnarige bassist Stefan Lessard (als je zijn vier minuten durende bassolo nog nooit hebt gezien in Central Park in New York, moet je het opzoeken) er moeiteloos uitziet.

De in Virginia gevormde band heeft genoeg ruimte voor jams tijdens uitgebreide nummers, maar ze raken nooit verloren. De in Wiesbaden geboren leadgitarist Tim Reynolds en Buddy Strong op toetsen dagen elkaar uit. Een vergelijkbaar adembenemend samenspel vindt ook plaats op het podium tussen Rashawn Ross op trompet en Jeff Coffin op saxofoon en fluit.

Dergelijke momenten kunnen natuurlijk het risico lopen toegeeflijk te lijken, iets waarvoor Matthews nederig zijn excuses aanbiedt. Het is echter niet nodig, want ze zijn het bewijs van de pure muzikaliteit van deze strakke band.

Het publiek op deze zondagavond heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar wordt warm van het aanstekelijke ritme van een cover van “Brick House” van Commodores. Ook “Thank You” van Sly & The Family Stone uit 1969 zorgt voor opwinding in het publiek. Covers maken al lange tijd deel uit van de setlists van DMB – en hoewel er vanavond geen “Sledgehammer” is, blijft hun beroemde versie van Dylan’s “All Along the Watchtower” meesterlijk. De avond wordt afgesloten met “Two Step”, van hun Grammy Award-winnende album uit 1996, “Crash”.

De lockdown, toen het grootste deel van “Walk Around the Moon”, het tiende album van de band, werd bedacht, lijkt nu misschien een verre herinnering. Vooral gezien de huidige staat van de wereld, iets waar Matthews naar verwijst, roept hij op tot een einde aan het doden van kinderen terwijl hij verder kijkt dan de vier muren van deze recentelijk hernoemde moderne Berlijnse muziekhal.

“Als we morgen allemaal wakker worden, is de wereld hopelijk tot bezinning gekomen.”